اسباب الرقیه یا طرق عبد و کنیز شدن
- اساس عبد و کنیز در اسلام بر مسیر رسالت الهی انبیاء در هدایت و سعادت انسانها است که این عبد و کنیز به سعادت الهی دنیا و آخرت برسند
- تنها راه تبدیل انسان آزاد به عبد و کنیز اسارت در جنگ و دارالحرب است . و بیع النفس و فرزند و بیع مخدوع یعنی انسانی که گول خورده و بیع مقهور یعنی کسی را به زور غیر از جنگ بگیرند و بفروشند ، جائز نیست و سبب رقیت نمی شود .
- منظور از حرب و جنگ انواع جنگی فعلی که کیان اسلام و مسلمین و مملکت مسلمانان را هدف گرفته می باشد اعم از جنگ با اسلحه و جنگ با بیماری زایی و بیولوژیکی و جنگ اقتصادی نه صرفا رقابت اقتصادی و انواع دیگر جنگ . و دولت کافری که هیچ کاری به مسلمانان ندارد حربی حساب نمی شود .
- اسیر در جنگ با مشرکین و اهل کتاب و حتی مسلمانان غیر از شیعه عبد و کنیز می شوند
- علاوه بر اسرای در متن جنگ اسرای در دارالحرب که بلد کسانی است که با مسلمین و شیعه می جنگند نیز عبد و کنیز می شوند . و مردم در دارالحرب قبل از رسیدن لشکر مسلمین یا باید دارالحرب را ترک کنند یا باید مسلمان یا در جنگ با مسلمین با شیعه شیعه شوند و صرف اقرار لسانی برای نجات از رقیت کفایت می کند .
- دشمن اهل بیت و دشمن شیعیان اهل بیت علیهم السلام به خاطر اینکه ولایت آنها را دارند و کسی که اولی و دومی را بر اهل بیت مقدم می کند و معامله امام با آنها می کند ناصب است و در شدت درجه نجاست و کفر است و مالش کلا هدر است و می شود در آن تصرف کرد و جان او نیز هدر است اما سزاوار نیست شیعه بدون اذن امام خود را در معرض خطر قرار دهد و اقدام به قتل آنها کند مگر اینکه طوری اقدام به قتل کند که کسی متوجه نشود و هیچ خطری متوجه او و سایر شیعه نشود . اما رقیت او اهلش مثل سایر مشرکین متوقف بر جنگ است .
- سبی انفال که انفال در بحث ما مربوط به دارالحربی است که بدون لشکر مسلمین و خیل رکاب تسلیم شده اند ، مال امام است که البته امام اذن آن را به شیعه داده اند .
- امام اینکه یک نفر به خاطر جنگ و جهاد دفاعی خودش برود در دارالحرب و اسیر بگیرد ظاهرا جزء انفال نیست و مال خودش است چون اولا اذن جهاد دفاعی به همه داده شده ولو یک نفر باشد و ثانیا خودش خیل و رکاب کرده و زحمت کشیده و از موضوع انفال خارج است . البته سبی افرادی که صدق حربی به آنها قطعی نباشد مثل افرادی که در دارالحرب هستند و خبری از حرب ندارند جائز نیست .